Bugünkü İncil’de Tanrı’nın iki çeşit öğrencisiyle tanışıyoruz. Bu iki insanın da Mesih isa hakkında planları vardı. Çünkü onların öğretmenleri, bir çok insan tarafından saygı görmüş ve bütün insanların için büyük bir umut kaynağı olmuştur. Ama son günlerde, bütün umutlar ve planlar suya düşmüştü. Olanlar yüzünden hayal kırıklığına uğradıkları için, Kudüs’ten ayrıldılar. Orada daha fazla kalamazlardı çünkü kendilerini güvende hissetmiyorlardı.

Emaus a giderken, bir yabancı yani Mesih İsa’nın ta kendisi, onlara doğru yaklaşarak şu soruyu sormaktadır: Yolda ne hakkında konuşuyordunuz? Ama İsa Mesih, harika pedagoji yeteneğiyle, onları ekmeği bölerkenki o muhteşem olayda hissedilen derin bir farkına varış anına götürmektedir.

Yapılması çok kolay ama bir o kadar da önemli bir mesele hakkında dua etmeyi öneriyorum ki bu mesele, ikinci öğrencinin ismidir. Birinci öğrencinin nasıl çağırıldığını biliyoruz: Cleopa. Fakat ikinci öğrencinin adı nedir?

İkinci öğrencinin İncil’de bir adı yoktur. Yani onun ismi bizler için bir kayıptır: bu yüzden, o kişi ben olabilirim ve kendimle konuşmak da bana iyi gelebilir. Mesih İsa’yı nasıl görüyorum? O sadece ölmüş olan önemli bir karakter midir? Veya ben hayatımın büyük fırtınaları arasında yalnız kalsam ve ciddi bir şekilde yaralanmış olsam bile, beni umut, neşe ve sevgi dolu derin bir imana sürükleyen canlı bir Tanrı mıdır?

İncil, üzerinde dua ettiğimiz, Tanrı’yla derin bir karşılaşmadır. Hayatın unutamayacağımız bir parçasıdır. Havarilerin kalpleri de Kurtarıcı Mesih İsa’nın varlığından ve sözlerinden etkilenmiştir. Bu yüzden onların kalpleri çok canlı ve çoğu şeyi açıkça ifade edebilmektedir: Bizimle kal, Rabbim, neredeyse akşam olacak, gün batmak üzere!

Bugün herkesin yapmasını istediğim şey budur. Mesih İsa bizlerden uzak değildir. O, neşe dolu bu hayatta, özellikle de hüzünlü ve zor zamanlarda bizlerle yanyana yürümektedir.

Onun geçip gitmesine izin vermeyelim. Onu kalbimizdeki eve davet edelim. Öyle ki, O yaşasın ve hep bizimle kalsın. Amin!

RO

În Evanghelia de astăzi ne întâlnim cu doi ucenici ai Domnului. Sunt doi oameni care aveau anumite planuri cu privire la Isus. Învățătorul lor era un personaj important, privit de mulți oameni ca o mare speranță pentru întreg poporul. Însă în ultimile zile toate aceste speranțe și planuri au căzut. Dezamăgiți de cele întâmplate ei au părăsit Ierusalimul. Acolo nu mai puteau rămâne. Nu se simțeau în siguranță.

Mergând spre Emaus, un străin (Isus însuși), apropiindu-se de ei, îi supără cu o întrebare: despre ce discutați între voi pe drum? Dar Isus cu o atât de minunată pedagogie îi poartă la o profundă recunoaștere a sa care se desăvârșește în frângerea pâinii.

Vă propun să medităm asupra unui aspect foarte important dar ușor de neremarcat: numele celui de-al doilea ucenic. Ne amintim cum se numea primul: Cleopa. Dar cum se numea cel de-al doilea?

Cel de-al doilea nu are un nume în Evanghelie. Astfel că numele lui este un îndemn pentru noi: cel de-al doilea ucenic pot fi chiar eu însumi. Și e foarte bine să mă pun în discuție pe mine. Eu cum îl văd pe Isus ? Este doar un personaj important dar care e mort ? Sau este Dumnezeul cel viu care mă îndeamnă la o credință profundă plină de speranță, de bucurie și de iubire chiar dacă mă aflu în mijlocul furtunii sau am parte de o puternică dezamăgire?

Evanghelia pe care o medităm o simțim ca pe o întâlnire profundă cu Domnul. E un fragment pe care ne e greu să nu îl reținem. Inima ucenicilor e atinsă de prezența și cuvintele Mântuitorului. Iar inima lor se exprimă atât de profund: rămâi cu noi Doamne, căci se face seară!

Acesta este îndemnul meu pentru fiecare: Isus nu e departe de noi niciodată. El călătorește cu noi pe drumul vieții noastre în bucurii, dar mai ales în momentele de tristețe și dificultate. Să nu îl lăsăm să treacă pe lângă. Să îl invităm în casa inimii nostre. El este viu și rămâne mereu cu noi . Amin.